Godzilla Vs Biollante

Πέντε χρόνια μετά το reboot της σειράς, ο Godzilla επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη, με τον Kazuki Ohmori να αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία της ταινίας. Ο έμπειρος Ohmori είχε ήδη φτιάξει ένα καλό όνομα στους κύκλους του ανεξάρτητου ιαπωνικού σινεμά, με αρκετές αξιόλογες ταινίες που κέρδισαν ορισμένα, σημαντικά βραβεία ενώ παράλληλα η δουλειά του είχε αποσπάσει κολακευτικά σχόλια από τον σημαντικό Ιάπωνα σκηνοθέτη Seijun Suzuki. Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί την πρώτη του δουλειά στον χώρο των kaiju eiga, με το αποτέλεσμα να επαληθεύει το ταλέντο του και να μην αφήνει να φανεί η απειρία του στον συγκεκριμένο κινηματογραφικό χώρο. Στην ταινία ο Godzilla έρχεται αντιμέτωπος με την Biollante (κανονικά Biorante), μια γιγαντιαία, μεταλλαγμένη τριανταφυλλιά, που συνδυάζει το DNA διάφορων ειδών της χλωρίδας, του Godzilla και μιας νεαρής γυναίκας. Μπορεί να ακούγεται κάπως ηλίθιο, αλλά η παρουσία του τέρατος στην ταινία να είναι αρκετά εντυπωσιακή, με την ίδια την Biollante να αποτελεί ένα καθαρό προϊόν ανόθευτης κινηματογραφικής φαντασίας. Ο σκοτεινός τόνος της ταινίας και η στοιχειωμένη ατμόσφαιρα χαρίζουν αρκετούς πόντους στο Godzilla Vs Biollante, με τον Ohmori να προσφέρει πολύ περισσότερη βία από αυτή που συνήθιζαν να έχουν οι συγκεκριμένες ταινίες επί της οθόνης. Ο Ohmori προσθέτει μια ανανεωτική αύρα στο κουρασμένο franchise, χρησιμοποιώντας αρκετούς νεωτερισμούς και ολοκληρώνοντας, εν τέλει, ένα αποτέλεσμα που δεν έχει την ωμή δύναμη της προηγούμενης ταινίας, την οποία όμως καταφέρνει να πλησιάσει εξαιτίας των εξαιρετικών εικαστικών επιπέδων που προσεγγίζει. Ο συνδυασμός των εξαιρετικών συνθέσεων, της εντυπωσιακής αλληλουχίας των εικόνων, των ποιητικών πλάνων, της dream-like αισθητικής, των όμορφων χρωμάτων, της ανατριχιαστικής ατμόσφαιρας και της ρετρό μανίας της προηγούμενης ταινία της σειράς, λειτουργεί πολύ καλά, με τα εφέ να έχουν βελτιωθεί αισθητά και να μην αποδυναμώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Κάποια sub-plots εμπλουτίζουν την δραματουργία της ταινίας, ενώ ο Ohmori βάζει στη συνταγή επιπλέον συστατικά όπως ο λανθάνων ερωτισμός, αλλά κι ένα υποτυπώδες νοσηρό αίσθημα διαστροφής. Οι μάχες είναι βάναυσες, κτηνώδεις και βίαιες, με τον Ohmori να χορογραφεί σχεδόν το πλάνα κάνοντάς τα να μοιάζουν με μέρος μιας αιματηρής τελετουργίας, ενώ η εξαιρετική ισορροπία που διατηρεί μεταξύ της εύθραυστης ομορφιάς των εικόνων και της ωμής βαρβαρότητας των καταστάσεων ικανοποιούν τα αισθητικά κριτήρια και του πιο απαιτητικού fan των ταινιών.