Γκοτζίλα το Τέρας του Αιώνος

Μακριά από τις γραφικότητες που θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια το franchise, το πρωτότυπο Godzilla είναι μια πολύ καλή, αλληγορική ταινία που δίκαια πλέον χαρακτηρίζεται ως μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας του προηγούμενου αιώνα. Ο Honda δίνει κινηματογραφική υπόσταση στις πληγές που άφησαν στην Ιαπωνία οι ατομικές βόμβες, στον φόβο που προκαλεί η πυρηνική εποχή και στον κίνδυνο που ενέχουν οι πυρηνικές δοκιμές στον Ειρηνικό, δημιουργώντας ένα γιγαντιαίο πλάσμα που συγκεντρώνει πάνω του όλα τα παραπάνω. Εμμένοντας στη λεπτομερή απεικόνιση των εγκαυμάτων που προκαλεί η ραδιενεργή ανάσα του Godzilla και παρομοιάζοντας τις επιθέσεις του πλάσματος με τον τρόπο με τον οποίο επεκτάθηκε το καταστροφικό ωστικό κύμα από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, ο Honda δημιουργεί μια σκοτεινή μεταφορά πάνω στη χρήση πυρηνικών όπλων. Η τραχιά ασπρόμαυρη φωτογραφία, η ασφυκτική, στοιχειωμένη ατμόσφαιρα και ο πεσιμιστικός τόνος, ολοκληρώνουν την εικόνα μιας μετα-αποκαλυπτικής καταστροφής, με τον Honda να ενισχύει τον δραματικό πυρήνα της ιστορίας σε βαθμό που πολλές φορές η ταινία γίνεται αρκετά σκληρή και τραγική. Τα οπτικά εφέ του Eiji Tsuburaya είναι πάνω από απλά ικανοποιητικά και απέχουν από τα αστεία κοστούμια των 70’s απογόνων της ταινίας.