Γκοτζίλα 1985

Κυκλοφορώντας το 1984 με τον απλό τίτλο Gojira, όπως η πρωτότυπη ταινία του 1954 και στην αμερικάνικη version ως The Return of Godzila, η πρώτη ανάσταση του χαρακτήρα, που τον εισάγει στη δεύτερη εποχή του, είναι μια back-to-the-roots ταινία, που επαναφέρει το συμπαθές τέρας στην πρωτόγονη, οργισμένη, μανιακή μορφή του. Στο Godzilla δεν υπάρχουν άλλα τέρατα για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού, και το μόνο που γίνεται μπροστά στα μάτια του θεατή είναι η παρουσίαση της ωμής δύναμης του μεταλλαγμένου τέρατος. Αφήνοντας στην άκρη τις αφελείς ταινίες της δεκαετίας του ’70, η συγκεκριμένη ταινία επαναφέρει τη σειρά στην αρχική της μορφή, κάνοντας reboot στην ιστορία. Προσθέτοντας μια δόση ρεαλισμού στον τρόπο προσέγγισης της ιστορίας, όσο ρεαλιστικό μπορεί να είναι ένα μεταλλαγμένο τέρας ύψους 50 μέτρων, ο Hashimoto επαναφέρει το επικό ύφος των πρώτων ταινιών, τυλίγοντας το με βαριά, σκοτεινή και ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και μια δόση εσχατολογικού τρόμου, αφού ο τρόπος παρουσίασης του Godzilla μοιάζει με έναν πρωτόγονο, ανίκητο εκδικητή που ήρθε για να τιμωρήσει και να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Ο Godzilla χάνει τις ανθρωπομορφικές του ιδιότητες και το αντιηρωικό ύφος των ταινιών από τα τέλη των 60’s και μετά, με το τέρας να μετατρέπεται σε μια ανελέητη δύναμη της φύσης γεμάτη με μια ανεξέλεγκτη οργή. Το σενάριο της ταινίας είναι παραπάνω από αξιοπρεπές, παντρεύοντας τον τρόμο με το μαύρο χιούμορ, τη δράση με την αγωνία και τα οικολογικά υπονοούμενα με μια λεπτή πολιτική χροιά που βάζει στο στόχαστρο το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής. Η σκηνοθεσία του Hashimoto είναι πολύ καλή, και παρά το γεγονός ότι δεν έχει την φινέτσα του Ishiro Honda, καταφέρνει να γεμίσει την ταινία με ηλεκτροφόρα ένταση, να κρατήσει ένα στιβαρό ρυθμό, να υφάνει μια εφιαλτική ατμόσφαιρα διαρκούς απειλής και ανασφάλειας, να οικοδομήσει μια καλοδουλεμένη κινηματογραφική συνοχή μέσω μίας έντονης δραματικής αγωνίας, να παρουσιάσει έναν αξιοπρεπή συναισθηματικό πλουραλισμό και τελικά να δώσει στο κοινό μια καλοκουρδισμένη ταινία καταστροφής που μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως μια από τις καλύτερες ταινίες της σειράς. Μοναδικό πρόβλημα της ταινίας τα μέτρια οπτικά εφέ που δεν αφήνουν το αποτέλεσμα να απογειωθεί. Για όποιον ενδιαφέρεται, καλό θα ήταν να αποφύγει την αμερικανική version, η οποία εκτός από το απαίσιο dubbing, κόβει περίπου 20 λεπτά από την ταινία, μετατρέποντάς την τελικά σε ψυχροπολεμική προπαγάνδα που παρουσιάζει τους Σοβιετικούς σαν τρομοκράτες.