The Godzilla Movies

Λίγη ιστορία: Ο Godzilla (ή Gojira όπως προφέρεται σωστά το όνομά του) είναι ένα δημιούργημα των Studio Toho της δεκαετίας του ’50 κι αποτέλεσε το πρώτο ιαπωνικό, κινηματογραφικό τέρας, που οριοθέτησε τις ιαπωνικές monster movies (kaiju eiga). H δημιουργία του Godzilla επηρεάστηκε πολύ από το πρωτότυπο King Kong του 1933, το The Beast from 20000 Fathoms (1953) του Eugene Lourie και από τα προϊστορικά fantasy films, όπως για παράδειγμα τα Lost World (1925), One Million B.C. (1940) και Lost Continent (1951). H κινηματογραφική ιστορία του Godzilla διακρίνεται σε τρεις περιόδους με την πρώτη να ξεκινά από την πρώτη ταινία του 1954 και να ολοκληρώνεται το 1975, τη δεύτερη να αφορά τα χρόνια από το 1984 ως το 1995, ενώ μια δεύτερη αναβίωση του χαρακτήρα παρατηρήθηκε μεταξύ 1999 και 2005. Ο Godzilla, ο οποίος τρομοκρατεί περιοδικά τις πόλεις της Ιαπωνίας τα τελευταία 60 χρόνια περίπου, αποτέλεσε το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν του ιαπωνικού sci-fi κινηματογράφου, με το franchise να έχει χάσει, παρά τα χρόνια που βαραίνουν την πλάτη του, μόνο μικρό μέρος της αρχικής του επιτυχίας κι αναγνωρισιμότητας. Αν και το όνομα του Godzilla σταδιακά απέκτησε ένα cult status, όμοιο με αυτό που απέκτησαν οι αμερικάνικες sci-fi και horror b-movies των δεκαετιών του ’50 και του ΄60, στην πραγματικότητα η είσοδός του στα κινηματογραφικά δρώμενα είχε πολύ πιο σοβαρή διάσταση από αυτό που κατέληξε να εκπροσωπεί. Ο Godzilla έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1954 στην ομώνυμη ταινία του Ishiro Honda, ο οποίος είχε σημαντική βοήθεια από την καλή δουλειά που έκανε στα εφέ ο μόνιμος στα πρώτα χρόνια της σειράς Eiji Tsuburaya. Ο Honda επιλέγει έναν ιδιαίτερο τρόπο για να παρουσιάσει τις πληγές της χώρας του από τις ατομικές βόμβες που έπληξαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αλλά και να δώσει διάσταση στον φόβο που προκάλεσε η μόλυνση από ραδιενέργεια του πληρώματος ενός αλιευτικού πλοίου εξαιτίας των αμερικάνικων πυρηνικών δοκιμών στον Ειρηνικό. Η ανησυχία αυτή πήρε υπόσταση με την εμφάνιση του Godzilla, ενός μεταλλαγμένου από την ραδιενέργεια, αμφίβιου πλάσματος, που σε εμφάνιση θύμιζε ένα τεραστίων διαστάσεων υβρίδιο τυραννόσαυρου, στεγόσαυρου και αλιγάτορα. Με ύφος του να κυμαίνεται ανάμεσα στα 50 με 60 μέτρα και βάρος πάνω από 20000 τόνους, αποτέλεσμα της μετάλλαξής του, ο Godzilla αρχίζει να σπέρνει την καταστροφή στο πέρασμα του, με τις επιθέσεις του να κλιμακώνονται με τον ίδιο κυλιόμενο τρόπο με τον οποίο οι ατομικές βόμβες κατέστρεψαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Σταδιακά όμως, το franchise άρχισε να απομακρύνεται από την αρχική αλληγορική διάθεση της πρωτότυπης ταινίας, με τον χαρακτήρα του Godzilla να εξελίσσεται σε μια αντιηρωική μορφή, υιοθετώντας πολλές ανθρωπομορφικές ιδιότητες, με τη δράση του πολλές φορές να πλησιάζει το ύφος των αμερικάνικων υπερηρωικών κόμικ. Ο Godzilla γνώρισε σημαντική επιτυχία, κατέλαβε σημαντική θέση στην ιαπωνική pop culture, με τον ίδιο να γίνεται χαρακτήρας manga, animation, video game και τηλεοπτικών σειρών, ενώ το όνομά του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ονομασία μουσικών γκρουπ μέχρι και για τη περιγραφή μιας ιδιαίτερης γαστρονομικής πρότασης του Ε.Σ.

Ποιοτικά κριτήρια: Η ποιότητα των ταινιών του αυτών, με εξαίρεση την πρώτη του 1954, είναι αμφισβητήσιμη, αφού ο Godzilla και η σοβαρότητα δεν είχαν ποτέ κανένα κοινό κι αποφάσισαν από νωρίς να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Στην πραγματικότητα οι ταινίες του Godzilla αποθεώνουν το kitsch, έχουν προσχηματικό σενάριο, το story τις περισσότερες φορές δεν ξεφεύγει από την απόλυτη γελοιότητα, είναι υπερβολικές, πολλές φορές τα οπτικά εφέ είναι κάτω του μετρίου και συνολικά μοιάζουν σαν μια συρραφή σκηνών με μάχες και καταστροφές

Λόγοι για να δούμε μια ταινία του Godzilla;

1) Γιατί οι ταινίες του Godzilla, ακόμη μέχρι τις μέρες μας, διατηρούν την γοητευτική αφέλεια, ανοησία και αθωότητα των sci-fi ταινιών της δεκαετίας του ‘50

2) Γιατί γουστάρουμε να βλέπουμε τέρατα να παλεύουν μεταξύ τους θυμίζοντας video games ή αγώνες WWE

3) Γιατί είναι εντυπωσιακό να βλέπεις ολόκληρες πόλεις να καταστρέφονται

4) Γιατί είναι πιο διασκεδαστικό να βλέπεις ταινίες που αποθεώνουν τον χαβαλέ και την ανεγκέφαλη διασκέδαση, από τις δήθεν ταινίες δράσης που θέλουν με το ζόρι να το παίξουν σοβαρές.

5) Γιατί η vintage sci-fi αισθητική, τα μέτρια κοστούμια, τα λαστιχένια τέρατα, οι μακέτες των πόλεων, τα χοντροκομμένα παλιομοδίτικα εφέ είναι πολύ πιο γοητευτικά από τα computer graphics.