Gremlins (1984)

Ο Μπίλυ (Ζακ Γκάλιγκαν) είναι ένας νεαρός ο οποίος δέχεται από τον πατέρα του το πιο περίεργο χριστουγεννιάτικο δώρο που έλαβε ποτέ: ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που ακούει στο όνομα Γκίζμο. Ο Γκίζμο έχει την εμφάνιση ενός μαλλιαρού καλλικατζαράκου, με πεταχτά αυτιά και μεγάλα μάτια, και την χαριτωμενιά ενός οικόσιτου τρωκτικού. Ο Γκίζμο όμως συνοδεύεται και από ένα προφορικό εγχειρίδιο χρήσης που απαγορεύει ρητά την επαφή του με νερό, την πρόσληψη τροφής μετά τα μεσάνυχτα και την έκθεση στο φως. Επειδή όμως έχουμε Χριστούγεννα και οι γιορτές ενδείκνυνται για πάσης φύσεως παραστρατήματα, ο Μπίλυ θα κάνει όλα τα παραπάνω και θα γνωρίσει από πρώτο χέρι τους γλιτσιασμένους και διαβολικούς ‘απόγονους’ του μικρούλη Γκίζμο. Και μετά, το χάος…

Τα Γκρέμλινς είχαν την τύχη να αποτελέσουν το καλλιτεχνικό γέννημα του σκηνοθέτη Κρις Κολόμπους (ο οποίος υπογράφει εδώ το σενάριο) και του Τζο Ντάντε ο οποίος βρίσκεται στον φυσικό του χώρο, αυτόν πίσω από τη κάμερα. Οι δυο τους αποτελούσαν από τα πιο γνωστά χολιγουντιανά ονόματα την εποχή του ’80, μεσουρανώντας σε όλη τη δεκαετία με-ως επί το πλείστον- νεανικές, οικογενιακές κωμωδίες που φώλιασαν για πάντα στις αναμνήσεις του παιδικού μας νου. Από το «Piranha» (1978), τα «Gremlins» (1984) και το πολύ καλό «The’ burbs» (1989) με τον Τομ Χάνκς, μέχρι το παρεϊστικο «The Goonies» (1985) και το εξίσου χριστουγεννιάτικο «Home Alone» (1990), είχαν καταφέρει να βρουν τη συνταγή της επιτυχίας με περιπετειώδεις κωμωδίες ή κωμωδίες με στοιχεία τρόμου και θρίλερ, ενός είδους που ήδη από τις αρχές του ’80 είχε εγκαινιάσει ο Σαμ Ράιμι με το «The Evil Dead» (1981), το απόλυτο cult horror comedy. Φυσικά το γεγονός οτι συναντάμε και τον μπλοκμπαστερικό Στίβεν Σπίλμπεργκ στον ρόλο του executive producer, έκανε τα πράγματα ακόμη πιο απλά και την αποδοχή της ταινίας, κάτι παραπάνω από αναμενόμενη.

Στη προκειμένη περίπτωση η επιτυχία των μικρών, πανούργων Γκρέμλινς οφείλεται σίγουρα στο γεγονός οτι οι δόσεις κωμικού και χαλαρά splatter στοιχείου είναι ισορροπημένες με έναν τρόπο που προκαλεί έναν εθιστικό και συνάμα διασκεδαστικό φόβο στους θεατές. Συν το γεγονός οτι ο τερατίστικος πανζουρλισμός που ακολουθεί, αποτελεί μια πρώτης τάξεως χτύπημα στο γλυκανάλατο και μάλλον υπερσιροπιασμένο κλίμα των Χριστουγέννων. Εξάλου και οι καλικάτζαροι αποτελούν χριστουγεννιάτικη παράδοση, με τη μόνη διαφορά οτι στη ταινία δεν επιστρέφουν στο εσωτερικό της Γης οπού και ανήκουν, αλλά προτιμούν να τα κάνουν όλα ρημαδιό κλέβοντας, απειλώντας, καταστρέφοντας και τραυματίζοντας τους κατοίκους της μικρής πόλης.

Εν μέσω ρημαγμένων σπιτιών και απόλυτου χάους, τα Γκρέμλινς φαίνεται να έχουν μια τελείως διαφορετική άποψη περί της εορταστικής ατμόσφαιρας που συμβολίζεται από το στολισμένο δέντρο και το στρωμένο με ολόλευκο χιόνι τοπίο. Χωρίς αιματοχυσίες (καμία σχέση με το βαθμό στον οποίο τις συναντάμε σε άλλες ταινίες), προφανείς και έκδηλους θανάτους (χμμ ίσως μερικούς που υπονοούνται) και με το κλασικό πλέον τρελιάρικο μουσικό θέμα που τη συνοδεύει και-μεταξύ μας-δε προμηνύει τίποτα καλό, τα «Gremlins» ήταν, είναι, και θα είναι μια από τις all time favorite Christmas movies μικρών και μεγάλων. Εξάλου μια ταινία δε χρειάζεται να έχει σφαγιάσματα και μανιακούς δολοφόνους για να θεωρηθεί cult. Αρκούν μια ορδή παμπόνηρων τερατακίων και μια φιλήσυχη πόλη, προκειμένου να έχουμε το απόλυτα πανικόβλητο Chrismas spirit ταινιάκι.

Για ρίξτε και εσείς πάντως μια ματιά κάτω από το κρεβάτι σας το βράδυ. Για καλό και για κακό…

Highlight: 1) Η κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα με τα Γκρέμλινς να παρακολουθούν τη Χιονάτη και 2) Η σκηνή με τη μητέρα του Μπίλυ στη κουζίνα του σπιτιού. Ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες ανήκουν στη κουζίνα!