Big Duel in the North Sea

Ο Ishiro Honda αποχωρεί και στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται πλέον ο Jun Fukuda, o οποίος είχε φτιάξει αρκετά καλό όνομα με ορισμένα καλά ιαπωνικά crime thrillers στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60. Ο Fukuda όμως δεν είχε ακόμη την εμπειρία να διαχειριστεί το franchise, με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη ταινία να μην καταφέρνει να διατηρήσει το γοητευτικά αφελές κι εντυπωσιακά πολύχρωμο ύφος των προηγούμενων ταινιών. Με την παρουσία ενός νέου τέρατος με το όνομα Ebirah, την προσθήκη ενός τεράστιου κόνδορα ως αντίπαλο δέος και την σχεδόν cameo εμφάνιση της Mothra να προσπαθούν να τονίσουν το ενδιαφέρον, αλλά τελικά να μοιάζουν σαν φτηνά τρικ, το έβδομο μέρος της σειράς αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα εξαιτίας του ανούσια κωμικού ύφους της ταινίας. Αν και η παραγωγή βρίσκεται σε πιο αξιοπρεπή επίπεδα από ό,τι συνήθως, και με τον Fukuda να προσθέτει μια swinging 60’s αισθητική, ένα moody ύφος και μια εξωτική, κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα στην ταινία ώστε να παρασύρει τον θεατή, το Big Duel in the North Sea είναι υπερβολικά άνισο. Το story ενισχύεται από ένα sub-plot που μοιάζει να περίσσεψε από κάποια ταινία του James Bond, αλλά το όμορφο spy-fi feeling και η δράση χαραμίζονται από το προσχηματικό σενάριο, τις αναιμικές ρομαντικές σφήνες, το άνισα κωμικό ύφος, την έλλειψη λογικής και συνάφειας, τις over-the-top καταστάσεις και την επανάληψη, αφού από ένα σημείο και μετά οι δημιουργοί φαίνονται να μένουν από ιδέες.